پرتاب "پارکر" به سمت تاج خورشید

پرتاب “پارکر” به سمت تاج خورشید

ناسا کمتر از یک هفته دیگر مأموریت علمی بعدی خود، یعنی فضاپیمای کاوشگر خورشیدی “پارکر”(ParkerSolar Probe) را به فضا پرتاب خواهد کرد که در نهایت به نزدیکترین فاصله بشر به خورشید خواهد رسید.

اگر همه چیز بر اساس برنامه‌ریزی پیش رود، این کاوشگر در صبح روز ۱۱ اوت از ایستگاه پرتاب نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا، سوار بر یک موشک سنگین “دلتا IV” اتحادیه پرتاب‌های آمریکا پرتاب خواهد شد.

پنجره پرتابی ۴۵ دقیقه‌ای این کاوشگر از ساعت ۱۲:۱۵ بعدازظهر به وقت تهران باز می‌شود. شما می‌توانید این پرتاب را به صورت زنده در سایت Space.com تماشا کنید.

برای رسیدن به خورشید، پارکر نیاز دارد به سرعت از زمین جدا شود. از این رو، از موشک قدرتمند “دلتا” که پس از موشک “فالکون هوی” شرکت اسپیس‌ایکس، دومین موشک قدرتمند دنیا است، استفاده می‌شود.

هنگامی که این فضاپیما زمین را ترک کند، در یک مانور به منظور کمک گرفتن از جاذبه سیاره زهره(ونوس)، به دور آن خواهد چرخید که موجب کاهش سرعت پارکر و کنترل دقیق آن برای رسیدن به خورشید می‌شود.

کمک گرفتن از گرانش زهره برای تاریخ ۲ اکتبر برنامه‌ریزی شده است و کاوشگر را در مسیری قرار می‌دهد تا در ۵ نوامبر به اولین نقطه نزدیک به خورشید برسد.

این ماموریت ۲۴ بار مدار را طی می‌کند که طی ۷ سال انجام می‌شود و به تدریج فضاپیما به خورشید نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود.

مقامات ناسا می‌گویند: در نهایت در نزدیکترین نقطه ممکن در سال ۲۰۲۵، کاوشگر خورشیدی پارکر به شش میلیون کیلومتری سطح خورشید خواهد رسید که به حدی نزدیک است که در واقع در اتمسفر فوق‌العاده داغ خورشید به نام تاج خورشیدی(کرونا corona) پرواز خواهد کرد.

این فضاپیما به لطف تلاش چندین ساله مهندسان برای طراحی یک سپر حرارتی قدرتمند، طی سال‌های ماموریت خود در گرمای فوق‌العاده زیاد اتمسفر خورشید زنده می‌ماند.

این سپر نه تنها وزن زیادی به فضاپیما اضافه نمی‌کند، بلکه ابزار تعبیه شده روی فضاپیما را در محدوده دمای ۳۰ درجه سانتی‌گراد نگه می‌دارد.

همینطور که پارکر در حال گردش در مدار خود است، این ابزارها برای حل ۳ راز علمی اصلی درباره خورشید به کار گرفته می‌شوند؛

چرا جو خورشید داغ‌تر از سطح خورشید می‌شود؟

شراره‌های خورشیدی حاوی ذرات باردار که در فضا منتشر می‌شوند، چگونه متولد می‌شوند؟

چه چیزی موجب انفجارهای غول‌پیکری می‌شود که دانشمندان آن را “خروج جرم از تاج خورشیدی” می‌نامند؟

پاسخ این سوالات برای درک دانشمندان از چگونگی کارکرد ستاره‌های دیگر، بسیار مهم است.

پارکر همچنین باید دانشمندان را در درک و پیش‌بینی خطرات زندگی در نزدیکی یک ستاره کمک کند.

فعالیت خورشیدی می‌تواند ارتباطات ماهواره‌های ناوبری اطراف زمین را مختل کند و حتی شبکه‌های برق را در سطح سیاره از کار بیاندازد.

تاریخ پرتاب ۱۱ اوت بالاخره پس از چندین تاخیر، از جمله یکی به علت تست نرم‌افزاری و دیگری به دلیل وجود یک قطعه کوچک فوم در نوک موشک، تعیین شده است.

پنجره اصلی پرتاب این فضاپیما از ۳۱ ژوئیه باز شده است و قرار بود در ۱۹ اوت بسته شود، اما ناسا آن را تا ۲۳ اوت به تعویق انداخت.

شکار قمرهای زحل توسط فضاپیمای کاسینی

ناسا تصویری از زحل منتشر کرد که توسط فضاپیمای “کاسینی”(Cassini) گرفته شده است. “کاسینی” از کاوشگرهای ناسا است که در سال ۲۰۱۷ میلادی بازنشسته شد.

در این تصویر ۵ قمر سیاره زحل مشاهده می‌شود.

در این تصویر کاملا رنگی قمر “جانوس”(Janus) در قسمت چپ تصویر مشاهده می‌شود. این قمر در سال ۱۹۶۶ میلادی کشف شد. فاصله این قمر تا زحل ۱۷۹ کیلومتر است.

“پاندورا”( Pandora) که قمر داخلی زحل است، در سال ۱۹۸۵ میلادی کشف شد و در فاصله ۸۱ کیلومتری از زحل است و در حلقه ” F” زحل قرار دارد.

” انسلادوس”( Enceladus) که ششمین قمر بزرگ زحل است، در سال ۱۷۸۹ میلادی کشف شد و در مرکز تصویر قرار دارد. فاصله این قمر تا زحل ۵۰۴ کیلومتر است.

قمر “رئا”( Rhea) که دومین قمر بزرگ زحل است، در سمت راست تصویر مشاهده می‌شود. این قمر نهمین ماه بزرگ “منظومه شمسی” است و در سال۱۶۷۲ میلادی کشف شد. فاصله این قمر تا زحل نیز هزار و ۵۲۸ کیلومتر است.

قمر پنجم هم که در سمت چپ قمر “رئا” است،”میماس”( Mimas) نام دارد و در فاصله ۳۹۶ کیلومتری از زحل قرار دارد. این قمر کوچکترین جرم شناخته شده در “منظومه شمسی” است.

“میماس” به طور عمده از یخ و آب به همراه مقادیر پراکنده‌ای سنگ تشکیل شده است و به همین دلیل با عنوان یک گلوله برفی بزرگ کثیف شناخته می‌شود.

این تصویر شگفت انگیز از زحل نشان می‌دهد، با وجود اینکه فضاپیمای “کاسینی” دیگر فعالیت ندارد، ولی تصاویری که به ثبت رسانده است، ما را در اکتشافات شگفت انگیز از این سیاره کمک می‌کند.

اطلاعات ماهواره ای ناسا به کسب و کارها

اطلاعات ماهواره ای ناسا به کسب و کارها

ناسا چندی است که اطلاعات خام ماهواره‌ای خود را به طور گسترده در دسترس گذاشته است. با این حال، در حال حاضر تصمیم به کمک به کسب و کارهای بخش خصوصی از طریق این اطلاعات گرفته است.

ناسا یک ابزار سنجش در اختیار گذاشته است که استفاده از اطلاعات ماهواره‌ها را برای اهداف تجاری، از جمله استفاده در کسب و کارها و همچنین حفاظت و پژوهش تسهیل می‌کند.

این کار، اطلاعات ماهواره‌ای را که در دهها وب‌سایت پراکنده شده است، هماهنگ و کمک می‌کند که پایگاه داده یکپارچه‌ای را فراهم کند. بدین ترتیب که شما مجبور نخواهید بود برای مطالعات اتمسفر به یک وبسایت بروید و برای مطالعه در مورد جنگل‌ها به یک وبسایت دیگر بروید.

نگرانی ناسا این است که استفاده‌های صرفا علمی از این داده‌ها با سیستم جدید کاهش یابد.

ناسا می‌گوید پیش از این مقدار بسیار زیادی از داده (در حد چندین پتابایت) ارائه می‌شد، اما هیچ انباری وجود نداشت که بتوان همه چیزهای مورد نیاز را پیدا کرد.

حال، این ابزار می‌تواند استفاده بیشتر از این داده‌ها را برای همه اهداف فراهم کند.

مریخ نورد

امروز سالروز پرتاب اولین مریخ نورد

به گزارش مجله سیب نت به نقل از ایسنا، “وایکینگ ۱ “( Viking 1 )نام اولین فضاپیما از دو فضاپیمایی بود که در طی برنامه وایکینگ ناسا به مریخ فرستاده شد.

این فضاپیما در تاریخ ۲۰ اوت ۱۹۷۵ به فضا پرتاب شد و در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۶ به مدار مریخ وارد گردید.

فرود بر سطح سیاره برای تاریخ ۴ ژوئیه – روز استقلال آمریکا – برنامه‌ریزی شده بود، اما تصویربرداری از محل فرود نشانگر محلی بسیار ناهموار بود و فضاپیما نمی‌توانست فرود امنی داشته باشد.

بنابراین فرود تا زمانی که محلی مناسب‌تر یافت شود به تعویق انداخته شد. بخشی از فضاپیما که قرار بود بر سطح سیاره فرود بیاید در تاریخ ۲۰ ژوئیه ساعت ۰۸:۵۱ از بخشی مداری آن جدا شد و در ساعت ۱۱:۵۶:۰۶به وقت جهانی بر سطح مریخ فرود آمد.

وایکینگ ۱ قرار بود تنها سه ماه فعالیت کند، اما توانست شش سال به ارسال اطلاعات بپردازد.

ارتباط این فضاپیما با زمین در تاریخ ۱۳ نوامبر ۱۹۸۲ بدلیل یک فرمان ناقص که از مرکز کنترل زمین ارسال گردید، قطع شد.

در تاریخ ۲۰ اوت ۱۹۷۷ ناسا این بار فضاپیمای “وویجر ۲″(Voyager) را به فضا پرتاب کرد.

این فضاپیما یک کاوشگر فضایی بی‌سرنشین میان‌سیاره‌ای است که در قالب برنامه وویجر برای مطالعهٔ سیاره‌های خارجی منظومه شمسی و همچنین فضای میان‌سیاره‌ای توسط ناسا به فضا پرتاب شده‌است.

این کاوشگر ۷۲۲ کیلوگرمی تا تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۱۷ به مدت ۴۰ سال کامل در مأموریت بوده و همچنان به ارسال پیام ادامه می‌دهد.

گرچه وویجر ۲ شانزده روز پیش از وویجر ۱ به فضا پرتاب شد، اما به دلیل داشتن مسیر متفاوت (که در نهایت پرواز کناری اورانوس – نپتون را ممکن می‌ساخت) توسط همتای خود پشت سر گذاشته شد. وویجر ۲ با فاصلهٔ ۱۰۲/۷ واحد نجومی از خورشید (۳٬۱۵۰ میلیون کیلومتر) در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۳ به‌همراه وویجر ۱، پایونیر ۱۰ و پایونیر ۱۱ از دورترین ساخته‌های دست بشر در فضا محسوب می‌شود.

وویجر ۲ بخشی از برنامه وویجر بود که به همراه فضاپیمای خواهرش وویجر ۱ اجرا شد و مأموریتش بررسی و مکان‌یابی مرزهای منظومه شمسی شامل کمربند کویپر، هلیوسفر(دورترین فضای تحت تاثیر خورشید) و فضای میان ستاره‌ای‌ست.

این فضاپیما نخستین فضاناوی بود که از سیاره‌های اورانوس و نپتون، دیدار کناری کرد. وویجر ۲ در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۹ به برجیس رسید و نیز در ۲۶ اوت ۱۹۸۱ از کنار کیوان و در ۲۶ ژانویه ۱۹۸۶ از کنار اورانوس عبور کرد.

براساس اعلام ناسا این فضاپیما تا سال ۲۰۲۰ برای فعالیت خود سوخت دارد.

journey_to_mars

چالش های سیاسی، فرهنگی و شخصی برای ساکنین آینده مریخ

زمانی که صحبت از سفر فضایی به میان می آید، اثری از عدم اشتیاق برای رسیدن بشر به مریخ دیده نمی شود. ایلان ماسک از اسپیس ایکس گفته است که شرکتش در سال ۲۰۲۵ مسافران را راهی مریخ خواهد کرد. همچنین کنگره آمریکا از ناسا خواسته است تا این ماموریت را تا سال ۲۰۳۳ به انجام برساند.

با این حال به نظر این سفر از نظر فناوری تا یک یا دو دهه دیگر امکان پذیر می باشد، این سوال وجود دارد که آیا واقعا انسان ها از نظر جسمی و روانی آمادگی لازم برای ترک زمین و زندگی در سیاره سرخ را دارند یا نه؟ طبق مقاله اخیرا منتشر شدۀ دانشمند لهستانی علوم شناختی کنراد شوجیک ( Konrad Szocik )، در پاسخ به سوال بالا باید بگوییم « نه ».
در باره سفر به مریخ و زندگی آنجا
با این حال به نظرمیرسد که این سفربه مریخ از نظر فناوری تا یک یا دو دهه دیگر امکان پذیر می باشد

شوجیک می گوید که هیچ میزان از شبیه ساز های یک ساله مریخی بر روی زمین و یا اقامت های بلند مدت در ایستگاه بین المللی فضایی(ISS) نمی توانند انسان های فضانورد را برای چالش هایی که زندگی در مریخ به همراه دارد، آماده کند. شوجیک گفت:« ما قادر به شبیه سازی شرایط مشابه فیزیکی و محیطی برای بازسازی محیط مریخ نیستیم. منظور من شاخصه هایی چون ریزگرانشی (Microgravitation) مریخی و یا قرار گیری در معرض تابش پرتو می باشد. در نتیجه نمیتوانیم اثرات زیستی و فیزیکی زندگی در مریخ بر بدن انسان را پیش بینی کنیم.»

در مقاله اخیر، شوجیک و همکارانش برخی از چالش های سیاسی، فرهنگی و شخصی که ساکنین آینده مریخ با آن رو به رو خواهند بود را مطرح کرده اند. خلاصه این بحث ها آن بود که این گروه فکر نمیکند که ما انسان ها بتوانیم در مریخ کاری از پیش ببریم؛ نه بدون اینکه تغییراتی در بدنمان به منظور وفق پیدا کردن با محیط مریخی ایجاد کنیم. شوجیک گفت:« به نظر من بدن و ذهن انسان با زندگی در محیط زمین سازگار است. در نتیجه، بعضی از چالش های به خصوص جسمی و روحی، طی سفر و سپس بر روی مریخ احتمالا برای زنده ماندن آنها بسیار سخت خواهد بود.»

در همین حال اسکات کِلی فضانورد ناسا و میخائیل کُرنیِنکو فضانورد روسی، یک سال را در ایستگاه فضایی بین المللی سپری کردند و این آزمون برای آنها خالی از آثار و دردهای ناشی از زندگی طولانی در فضا، نبود. اما مشقت و سختی آنها بسیار کمتر از چیزی خواهد بود که مسافران مریخ تجربه خواهند کرد. علاوه بر این، مسافران مریخ نمی دانند که چه زمانی می توانند به زمین باز گردند و یا شاید اصلا بازگشتی در کار نباشد. نویسنده توضیح می دهد :« با توجه به این حقیقت که بازگشت آنها به زمین با فناوری موجود به نظر غیر ممکن می باشد، به آن فضانوردان اول گفته می شود که پس از سفری تقریبا یک ساله، بایستی برای حداقل چندسال یا احتمالا تمام عمرشان در مریخ زندگی کنند. شاید این ساکنان اولیه بدانند که بلیت ماموریت آنها یک طرفه است.»

محققان اقرار کرده اند که القای حالتی مشابه کما می تواند سفر رسیدن به مریخ را قابل تحمل تر کند؛ اما هنگامی که به آنجا برسند با محیطی رو به رو خواهند شد که در آن پشتیبانی حیات مصنوعی یک ضرورت ثابت به شمار می رود. این موضوع تا زمانی که تکنولوژی زمینی سازی در آینده بتواند محیط خشک و منجمد مریخ را به محیطی قابل زندگی بدل کند وجود خواهد داشت.

تا زمانی که آن اتفاق رخ دهد، بهترین ایده بشریت برای زندگی در مریخ نوعی اصلاح ژنتیکی می باشد که به ما شانس جنگیدن برای بقا در سیاره ای را می دهد که هیچگاه در آن نبوده ایم. نویسنده توضیح داد:« ما معتقدیم که وجود انسان به صورت تکاملی با زندگی در محیط های کیهانی وفق پیدا نخواهد کرد. ما پیشنهاد می کنیم که بهترین راه حل برای این موضوع میتواند تسریع مصنوعی تکامل زیستی فضانوردان پیش از آغاز ماموریتشان در اعماق فضا باشد.»
اصلاح ژنتیکی انسان برای زندگی در مریخ
شوجیک گفت:« راه حل های دائمی چون اصلاح ژنتیکی و یا ایجاد تغییرات با جراحی» می­ تواند به مهاجران سیاره سرخ توانایی لازم برای زنده ماندن بدهد

در حالی که این گروه در مقاله­ شان جزئیات ِ بیشتری از اینکه این کار شامل چه چیزهایی خواهد بود فراهم نکرده اند، شوجیک گفت:« راه حل های دائمی چون اصلاح ژنتیکی و یا ایجاد تغییرات با جراحی» می­ تواند به مهاجران سیاره سرخ توانایی لازم برای زنده ماندن – به شیوه ای که انسان تغییر نیافته نمی تواند – بدهد. طبق گفته های دانشمند ارشد سابق ناسا در حوزه تحقیقات انسانی، دکتر شلهمر، درحالی که این ایده ها، ایده های جالبی می باشند و می تواند به بحث های بعدی در خصوص این که انسان ها چگونه می توانند با شرایط مریخ تطابق بیابند یاری برساند، هنگامی که صحبت از ژنتیک به میان می آید وارد میدان مینی می شویم که خود دارای مسائل بالقوه دیگر می باشد.

وی افزود:« در حال حاضر، مردم انتخاب فضانوردانی به منظور آمادگی ژنتیکی برای چیزهای چون مقاومت در برابر پرتوزایی را پیشنهاد کرده اند. واضح است که این ایده پر از اشکال است. برای نمونه، استخدام افراد بر اساس ژنتیک آنها غیرقانونی است. مورد دیگر آن است که دستکاری های این چنینی به طور معمول دارای عواقب غیر عمد می باشند و چی کسی مطمئن است که بعد از ایجاد چنین تغییراتی اوضاع بدتر نمی شود؟» واضح است که کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. در حالی که برخی از نظرات محققان مشخصا خارج محدوده ما قرار دارد. اگر قصد داریم سیاره ای در ۵۶ میلیون کیلومتری زمین را آباد کنیم، نیاز خواهیم داشت که خارج از چارچوب فکر کنیم.

شلهمر به نوبه خود مطمئن است که نوع مناسب تمرین ها و آموزش ها، مسافران انسان را برای آزمون بزرگشان – سفر به مریخ – آماده خواهد کرد و اگر تخمین ها درباره این که چه زمانی این سفر ها اتفاق می افتند صحیح باشند، لازم نیست که مدت زیادی برای دیدن اینکه او درست می گوید یا نه صبر کنیم. او گفت :« من فکر می کنم که ما می توانیم به فضانوردان ابزار جسمی، روانی و عملی را بدهیم. به طوری که آنها – هم به طور فردی و هم به عنوان یک تیم – انعطاف لازم برای مواجه شدن با ناشناخته ها را داشته باشند. چه نوع فردی در چنین محیطی موفق می شود و ترقی می یابد؟ چه نوع از ماموریت های ساختاری به این فرد کمک می کند؟ این موضوع نیازمند این است که همواره مورد آزمایش قرار بگیرد.»

منبع: persianpersia.com