تصاویر طوفانهای "مشتری" شبیه نقاشی های ونگوگ

تصاویر طوفانهای “مشتری” شبیه نقاشی های ونگوگ

این تصاویر که توسط کاوشگر “جونو” (Juno) ناسا ثبت شده است، طیف وسیعی از طوفان‌های نیمکره شمالی سیاره مشتری را نشان می‌دهند.

ناسا گفت: این تصویر کمربندهای ابری در حال چرخش  و گرداب‌های عجیب نیمکره شمالی را نشان می‌دهد.

هنگام ثبت این تصاویر، کاوشگر جونو حدود ۱۵ هزار و۵۰۰ کیلومتر بالاتر از ابرهای این سیاره و بالاتر از عرض ۵۶ درجه شمالی بود.

ناسا توضیح داد، منطقه‌ای که در اینجا دیده می‌شود با توجه به شکل گیری ابرهای چرخشی مختلف، تا حدودی پر هرج ومرج است.

ستاره‌شناسان گفتند: به طور کلی، ابرهای تیره‌تر در جو مشتری در قسمت‌های عمیق‌تر وپایین‌تر قرار دارند، در حالی که ابرهای درخشان بالاتر هستند. ابرهای درخشان به احتمال زیاد از آمونیاک یا آمونیاک و آب تشکیل شده‌اند که با مواد آلی ناشناخته نیز ترکیب شده‌اند.

با این حال، با “تلسکوپ جونو” (JunoCam) ما می‌توانیم ساختار دقیق سیستم آب و هوایی را مشاهده کنیم.

“جرالد ایشستات” (Gerald Eichstädt) و “شان دوران” (Seán Doran) محققان این مطالعه، این تصویر را با استفاده از داده‌های تصویرگر تلسکوپ جونو ثبت کرده‌اند.

این تصویرخیره کننده جدید، نیروی جت‌ها و گرداب‌ها را در “کمربند معتدل شمالی- شمالی” (North North Temperate Belt) مشتری اندازه گیری می کند.

این تصویر زمانی ثبت شد که این فضاپیما حدود ۷ هزار و ۹۰۰ کیلومتر بالای ابرهای غول گازی قرار داشت.

فضاپیمای جونو ناسا این تصویر رنگی را ۲۳ مه ۲۰۱۸ در ساعت ۱۰:۳۱ بعد از ظهر به وقت منطقه زمانی اقیانوس آرام ثبت کرده است. این سیزدهمین پرواز نزدیک جونو به سیاره مشتری بود. کمربند شمالی- شمالی، به رنگ قرمز مایل به نارنجی در سمت چپ مرکز قرار دارد.

دکتر “امی سایمون” (Amy Simon)  نویسنده اصلی مقاله گفت:  طوفان‌ها پویا هستند، و این چیزی است که ما در لکه سرخ بزرگ می‌بینیم.

صاعقه در مشتری و زمین شبیه هم است

صاعقه در مشتری و زمین شبیه هم است

در سال ۱۹۷۹ وجود صاعقه‌ در سیاره مشتری توسط فضاپیمای “وویجر۱” (Voyager 1) 1979 شناسایی شد، اکنون یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که اصابت صاعقه در غول‌های گازی سیاره مشتری مشابه زمین است.

فضاپیمای “جونو” (Juno) که در سال ۲۰۱۶ در مدار قطبی سیاره مشتری قرار گرفت، به مطالعه صاعقه این غول‌های گازی می‌پرازد.

پیش از این دانشمندان بر این باور بودند که بروز صاعقه در مشتری متفاوت است در حالیکه اکنون نظری دیگر دارند. در مطالعه‌ای که اخیرا در مجله ” Nature ” منتشر شد، دانشمندان بر این باورند که شباهت‌هایی میان صاعقه در مشتری و صاعقه در زمین وجود دارد. آنها همچنین دریافتند که صاعقه در مشتری در ابعاد مختلف نیز می‌تواند کاملا متفاوت باشد. هر دو نوع صاعقه هنگام وقوع در آسمان، موجب انتشار امواج رادیویی می‌شوند.

پیش از مطالعه یافته‌های فضاپیمای جونو، دانشمندان مطمئن نبودند که آیا صاعقه در مشتری ممکن است به طور قابل توجهی ضعیف‌تر از صاعقه در زمین باشد یا خیر.

سیگنال‌های صاعقه در مشتری در محدوده طیف رادیویی کیلوهرتز ثبت شده است. پس از نزیک شدن فضاپیمای جونو به سیاره مشتری، این فضاپیما توانست ۳۷۷ انفصال صاعقه را شناسایی کرده و آنها را در محدوده مگا هرتز و گیگا هرتز قرار دهد.

دانشمندان دریافتند صاعقه در مشتری چند تفاوت با صاعقه در زمین دارد. فعالیت‌های صاعقه‌ای بسیاری در نزدیکی قطب‌های این سیاره وجود دارد، اما هیچ یک از آنها در خط استوا نیستند در حالیکه بخش عظیمی از صاعقه‌های زمین در نزدیکی خط استوا رخ می‌دهند.

به دلیل دریافت بخش زیادی از حرارت خورشید، بیشتر صاعقه‌های زمین در نزدیکی خط استوا رخ می‌دهند. خط استوا بخش عظیمی از تابش خورشیدی را دریافت می‌کند که این عمل باعث ایجاد هوای مرطوب و گرم و در نتیجه سبب ایجاد رعد و برق می‌شود اما این روند در سیاره مشتری به گونه‌ی دیگری است.

در سیاره مشتری بخش عظیمی از گرما، از خورشید بدست نمی‌آید زیرا این سیاره ۲۵ برابر کمتر از زمین، نور خورشید دریافت می‌کند و این در حالی است که بخش زیادی از گرمای مشتری عمدتا از خود این سیاره حاصل می‌شود.

همانند زمین، گرم‌ترین قسمت سیاره مشتری نزدیک استوا است و این گرما باعث ایجاد ثبات در محیط فوقانی نزدیکی خط استوا می‌شود. این قطب‌ها ثبات جوی ندارند و این گازهای گرم داخل مشتری را قادر می‌سازد تا به جو بروند که این کار سبب به وجود آمدن صاعقه می‌شود.

محققان هم چنین بزرگترین پایگاه داده رادیویی با فرکانس پایین را در اطراف مشتری ایجاد کردند. این پایگاه بیش از ۱۶۰۰ سیگنال فضاپیما جونو را جمع‌آوری کرده است و قادر است در هر ثانیه چهار صاعقه که سرعت آن مشابه صاعقه در زمین است را ثبت کند. سیزدهمین پرواز فضاپیمای جونو، در ۱۶ جولای (۲۵ تیر) انجام خواهد شد.

منبع: ایسنا

توفان عظیم مشتری

توفان عظیم مشتری

روز گذشته فضاپیمای “جونو”(Juno) ناسا که یک فضاپیما رباتیک بدون سرنشین است، نزدیکترین عکس از “لکه سرخ بزرگ”(Great Red Spot) که بزرگترین توفان عظیم چرخان در سطح سیاره مشتری است و اطراف آن را ابرها احاطه کرده‌اند، طی یک پرواز در ارتفاع کم ثبت کرد. این تصویر ترکیبی از سه تصویر گرفته شده طی ۱۵ دقیقه است. در زمان تصویربرداری، فضاپیما جونو بین ۲۴٫۷۴۹ و ۴۹٫۲۹۹ کیلومتری بالای ابرهای سیاره مشتری قرار داشت.

منبع: ایسنا

زحل

سیاره زحل، یکی از دلایل اساسی تولد قمرهای مشتری؟!

پژوهشگران در بررسی جدیدی ادعا کرده‌اند ممکن است سیاره زحل، نقشی اساسی در تولد بزرگترین قمرهای مشتری داشته باشد.

به گفته پژوهشگران، شاید این بررسی، موضوع قمرهای غول‌پیکر و احتمالا قابل سکونت اطراف سیاره‌های بیگانه را مشخص کند.

چهار قمر بزرگ مشتری یعنی ” آیو” (Io)، ” اروپا” (Europa)، ” گانیمد” (Ganymede) و ” کالیستو” (Callisto) که به “قمرهای گالیله‌ای” (Galilean moons) مشهور هستند، پس از این‌که ” گالیلئو گالیله” (Galileo Galilei) در سال ۱۶۱۰ آنها را کشف کرد، نام‌گذاری شدند. همه این قمرها، از سیاره پلوتو بزرگتر هستند و “گانیمد”، بزرگترین قمر در منظومه شمسی، حتی از سیاره عطارد هم بزرگتر است.

بررسی‌های پیشین، نشان داده بودند که “گانیمد” و “کالیستو”، در زیر پوسته یخی خود، اقیانوس‌هایی را جای داده‌اند. از آنجا که زندگی فقط در مکان‌هایی است که در آنها آب وجود دارد، این ادعا، احتمال قابل سکونت بودن قمرها را پدید آورد و دانشمندان را بر آن داشت تا به قابل سکونت بودن قمرهای خارج از منظومه شمسی فکر کنند. در هر حال، آنچه در مورد این موضوع، ناشناخته باقی ماند، چگونگی شکل‌گیری قمرها در داخل و یا خارج از منظومه شمسی است.

بر اساس پژوهش‌های گذشته، قمرهای گالیله‌ای، از ماده‌ای تشکیل شده‌اند که در طول آخرین مراحل شکل‌گیری مشتری، این سیاره غول‌پیکر را احاطه کرده بود؛ اما محل شکل‌گیری این ماده و چگونگی احاطه مشتری توسط آن، نامشخص است.

در هر حال، این پژوهش‌ها نشان دادند هنگامی که مشتری با این حلقه گاز و غبار که خورشید تازه متولد شده را احاطه کرده بود، ادغام شد، شکافی در قرص پیش–سیاره‌ای ایجاد کرد. این شکاف، چالشی برای توضیح چگونگی جمع‌آوری مواد جامد کافی توسط مشتری برای شکل دادن به قمرهای گالیله‌ای بزرگش، پدید آورد.

اکنون، پژوهشگران ادعا می‌کنند که ممکن است قمرهای گالیله‌ای، با کمک زحل شکل گرفته باشند. “توماس رونت” (Thomas Ronnet)، متخصص علوم نجومی “دانشگاه اکس‌مارسی” (AMU) در فرانسه در مصاحبه‌ای گفت: آشکار کردن نقش اساسی “زحل” در رساندن توده‌های قمرهای گالیله، بسیار هیجان‌انگیز بود.

دانشمندان، مدل‌های رایانه‌ای از شکافی که مشتری در قرص پیش–سیاره‌ای ایجاد کرده بود، ابداع کردند. آنها دریافتند که به مرور زمان، در لبه خارجی این شکاف، ذخیره‌ای از خرده‌سیاره – توده‌های تشکیل‌دهنده سیارات – انباشته شده است.

آنها همچنین دریافتند که ممکن است هسته “زحل”، درون این ذخیره خرده‌سیاره‌ای شکل گرفته و یا به درون آن، کوچ کرده باشد. همچنین امکان دارد کشش گرانشی هسته، اجرامی را به سوی مشتری و منظومه شمسی پراکنده و ماده کافی را برای شکل دادن به قمرهای گالیله‌ای در مدارهای کنونی، فراهم کرده باشد.

علاوه بر این، پژوهشگران دریافتند که ممکن است اثرات “زحل” بر این ذخیره خرده‌سیاره‌ای، کمربند اصلی سیارک‌ها را بین مریخ و مشتری قرار داده و نیز به پراکندگی یخ در منظومه شمسی و غنی کردن آنها با آب، کمک کرده باشد.

رونت ادامه داد: این یافته‌ها، بر چگونگی حضور سیاره‌های غول‌پیکر در شکل دادن به سیستم‌های سیاره‌ای و پخش اجسام جزیی، تاکید دارند.

یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهند که ممکن است قمرهای بزرگ، بیشتر در اطراف سیاراتی داخل منظومه‌های چندسیاره‌ای شکل گرفته باشند نه منظومه‌های تک‌سیاره‌ای.

اگر قمرهای گالیله‌ای و سیارک‌های غنی از کربن درون کمربند اصلی، یک ریشه معمول داشته باشند، ماموریت‌های آینده به مشتری مانند ماموریت فضاپیمای بیناسیاره‌ای آژانس فضایی اروپا موسوم به “جستجوگر قمرهای یخی مشتری” (JUICE)، به آزمایش ایده تاثیر زحل بر تاریخ هر دو گروه، کمک خواهد کرد.

به گفته “رونت”، اگر ثابت شود که هر دو گروه، ذخیره مشابهی از توده‌های تشکیل‌دهنده دارند، پژوهش‌های آینده می‌توانند دلیل ترکیب‌بندی متفاوت قمرهای گالیله را بررسی کنند.

جزئیات این پژوهش، در مجله ” Astrophysical Journal” به چاپ رسید.

منبع: ایسنا