تپه های عنکبوتی شکل مریخ

تپه های عنکبوتی شکل مریخ

ناسا تصویر قطب جنوب سیاره “مریخ” را به عنوان عکس روز خود منتشر کرد که در آن، انباشته “یخ کربن” به ثبت رسیده است که در ناحیه‌ای در مریخ در فصل زمستان به وجود آمده است. این تپه‌های یخ شبیه عنکبوت‌هایی در سطح مریخ دیده می‌شوند.

این انباشته‌های یخی قطعا عنکبوت نیستند و دانشمندان این ویژگی را “زمین عنکبوتی شکل” نامیده‌اند.

این تپه‌ها زمانی شکل می‌گیرند که دی اکسید کربن‌های یخی زیرین سطح مریخ حرارت می‌یابند و به سطح سیاره آمده و آزاد می‌شوند.

ناسا گفت که این فرآیند به علت تغییرات فصلی است و در زمین اتفاق نمی‌افتد.

اما مانند “یخ خشک” که در زمین وجود دارد،”دی اکسید کربن یخی” در مریخ نیز با گرفتن حرارت تصعید می‌شود و از حالت جامد به گاز تبدیل می‌شود و در سطح سیاره سرخ انباشته می‌گردد.

این تصویر توسط “مدارگرد شناسایی مریخ”(MRO) گرفته شده است.

این فضاپیمای چند منظوره ناسا که ۷۲۰ میلیون دلار قیمت دارد، در سال ۲۰۰۵ میلادی به مریخ ارسال شد.

این فضاپیما برای شناسایی و اکتشاف مریخ از روی مدار طراحی شده‌ است.

منبع: ایسنا

بلوک‌ های یخی باعث تغییر شکل مریخ

بلوک‌ های یخی باعث تغییر شکل مریخ

در دسامبر سال ۲۰۰۶ میلادی، “مدارگرد شناسایی مریخ”، تصاویری از لایه‌های مریخ در قطب شمالی آن را به ثبت رساند.

تصویر جدیدی که از همان منطقه منتشر شده است چشم‌اندازی را نشان می‌دهد که در مقایسه با تصویر قبلی کاملا متفاوت است و بلوک‌های یخ، سطح مریخ را پوشانده است.

ناسا اعلام کرد، یکی از مناطقی که بیشترین تغییرات را در “مریخ” داشته است، کناره‌های شیب‌دار در لایه‌های قطبی شمال این سیاره است.

تصویر جدیدی که منتشر شده است، جزئیات بیشتری را نسبت به عکس گذشته نشان می‌دهد که مقیاس ۲۵ سانتی متری (۹.۸ اینچی) در هر پیکسل است.

در تصویر پیشین، مقیاس این تصویر ۳۱.۹ سانتی متر (۲۱.۶ اینچ) در هر پیکسل بود.

در حالیکه تصویر قبلی آن سطح را صاف و نرم نشان می‌دهد، تصویر فعلی که توسط دوربین “های رایز”( HiRISE ) شکار شده است، سطحی با بلوک‌های یخ نشان می‌دهد.

منبع:ایسنا

چرا زمین مانند مریخ قرمز نیست

چرا زمین مانند مریخ قرمز نیست

طبق تحقیقات جدید، دلیل اصلی که سبب می‌شود زمین مانند مریخ قرمز نباشد، کمبود آهن است. برعکس، این فراوانی آهن است که سبب درخشش سیاره سرخ می‌شود.

اگرچه زمین در پوسته خود آهن دارد و همچنین اگرچه سنگ‌هایی که روی سیاره ما قرار دارند ممکن است در طول زمان تغییر رنگ دهند و قرمز شوند اما زمین به اندازه مریخ دارای آهن نیست. مدتهاست دانشمندان معتقدند که چیزی در پوسته زمین وجود دارد که در حال از بین بردن آهن است. آنها بر این باورند که ماده “مگنتیت کانی” (mineral magnetite) است.

محققان نتیجه گرفتند که شکنش گارنت، به دلیل ترجیح آن بر آهن همزمان باعث اکسیداسیون و تخلیه آهن ماگما می‌شود.

به نظر می رسد گارنت برخلاف مگنتیت اغلب در نقاطی که کمبود آهن رخ می‌دهد، وجود دارد. علاوه بر این، “اَلماندین” (Almandine) ، یک ماده معدنی تحت گروه گارنت، دارای آهن است و در محیط گرم و فشار بالا تشکیل شده است.

با این حال، بسیاری از مطالعات بر اساس یک سنگ گارنت به نام “بیگانه‌سنگ” (xenoliths) است که بر روی زمین یافت شده است. بدین منظور اکنون مطالعه بر روی سنگ‌ها مؤثرترین راه برای مشاهده فرآیندهای زمین شناسی است که در زیر زمین رخ می‌دهد.

این مطالعه در مجله ” Science Advances” منتشر شد.

منبع: ایسنا

یخ در مدار استوای مریخ

یخ در مدار استوای مریخ

یافتن منابع یخ و آب در مریخ یکی از مهمترین چالش‌هایی است که بسیاری از محققان “سازمان فضایی آمریکا” (ناسا) و شرکت‌های خصوصی نظیر “اسپیس‌ایکس”(SpaceX) که برنامه‌های گسترده برای ارسال فضانورد به مریخ دارند، با آن مواجه هستند.

تا به حال، تلاش‌ها برای یافتن منابع یخ در مریخ غیر از مناطق قطبی آن با موفقیت همراه نبوده است.

حال محققان آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپیکنز با استفاده از داده‌های ماموریت “اودیسه”(Odyssey) طولانی‌ترین ماموریت ناسا در مریخ، موفق شده‌اند نشانه‌هایی از وجود یخ در محدوده مدار استوای مریخ بیابند.

“اودیسه” فضاپیمای رباتیک ناسا با پیمان‌کاری لاکهید مارتین است که از اکتبر سال ۲۰۰۱ میلادی برای گردآوری دانستنی‌های تازه در مورد امیدهای وجود آب و یخ در سیاره مریخ همچنان بر گرد این سیاره می‌گردد.

این ماهواره با بکارگیری طیف‌سنج و آشکارساز فروسرخ می‌کوشد که برای یافتن نشانه یا نشانه‌هایی از بودن آب در گذشته یا امروز مریخ پیدا کند.

همچنین با پرتونگاری زمین‌شناسی این سیاره و ویژگی‌های آن محیط را بررسی و گزارش کند. امید بر این است که با به دست آوردن اطلاعاتی که اودیسه به دنبال آن‌ها است، به یافتن پاسخ به این پرسش که آیا زندگی در مریخ تا به حال وجود داشته یا نه، کمک شود.

ارزیابی ریسک‌هایی که فضانوردان آینده از تابش خورشید در مریخ ممکن است تجربه کنند نیز در دستور کار اودیسه قرار دارد. همچنین این ماهواره به عنوان یک ایستگاه رله ارتباطات بین مریخ نوردها، مریخ‌نورد اکتشاف، آزمایشگاه علمی مریخ و کاوشگر فینیکس و زمین را امکان‌پذیر می‌کند.

یخ در مدار استوای مریخ

تا دسامبر ۲۰۱۴ اودیسه رکورد ۴۸۰۰ روز خدمت در مریخ را پشت سر گذاشت. رکورد طولانی‌ترین کار در مریخ را که ۳۳۴۰ روز بوده، در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰ توسط همین مدارگرد برای نخستین بار شکسته شده بود.

بنابر گزارشی که ناسا اخیراً منتشر کرده، گفته شده که اودیسه و همچنین مدارگرد شناسایی مریخ و کاوشگر فضایی “می‌ون” (MAVEN) که اتمسفر مریخ را بررسی می‌کند، همگی پس از گذشتن دنباله‌دار بزرگ از نزدیکی آن‌ها آسیبی ندیده‌اند و سالم هستند.

تاریخ این گزارش ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴ است. البته مریخ‌گرد مارس اودیسه تاکنون دوبار به دلیل خطا در سیستم جهت‌یابی به طور موقت در عملکرد حالت امن قرار گرفته است که در هر دوبار در مدت زمان کوتاهی با بازنشانی سیستم تعیین جهت به عملکرد عادی بازگشته است. این اختلال‌های موقت در عملکرد یک بار در دی ماه ۱۳۹۲ و دیگر بار در دی ماه ۱۳۹۵ رخ داده است.

محل حدودی این منطقه مابین مناطق “الیسیوم”( Elysium) و “تارسیس”( Tharsis) در فاصله ۵۰۰۰ کیلومتری استوای مریخ قرار دارد که تا به حال تصور می‌شد هیچ احتمالی برای وجود آب در این منطقه وجود ندارد.

“جک ویلسون”، محقق ارشد این تحقیق با استفاده از بهینه کردن و افزایش کیفیت داده‌های اودیسه، نشانه‌هایی از وجود یخ‌های زیرسطحی را در مدار استوای مریخ یافت.

وی در این رابطه گفت: با این بهینه‌سازی ما عملا موفق شدیم داده‌هایی را بدست آوریم که اودیسه باید با قرار گرفتن در ارتفاعی در حدود نصف ارتفاع خودش، آنها را به دست می‌آورد.

ویلسون افزود: با استفاده از این داده‌های بهبودیافته دید بسیار بهتری از سطح مریخ بدست آوردیم.

با استفاده از این داده‌ها محققان به وجود هیدروژن آزاد در سطح مریخ پی بردند که احتمالا از منابع زیرسطحی این سیاره آزاد شده‌اند و محققان دانشگاه جان هاپکینز معتقدند این گازهای هیدروژن از منابع یخ زیرزمینی در مناطق اطراف استوای مریخ جدا شده‌اند.

پیش از این تصور می‌شد این گازها به خاطر وجود ترکیبات هیدراتی در سطح مریخ هستند، اما اطلاعات اودیسه نشان می‌دهد ترکیبات هیدراتی بسیار کمتر از چیزی هستند که پیش از این تصور می‌شده است.

در صورتی که یافته‌های این محققان به یافتن منابع یخ زیرسطحی در مدار استوای مریخ منجر شود، یک گام بسیار بلند برای آینده ماموریت‌های فضایی در مریخ محسوب می‌شود.

منبع: ایسنا

journey_to_mars

چالش های سیاسی، فرهنگی و شخصی برای ساکنین آینده مریخ

زمانی که صحبت از سفر فضایی به میان می آید، اثری از عدم اشتیاق برای رسیدن بشر به مریخ دیده نمی شود. ایلان ماسک از اسپیس ایکس گفته است که شرکتش در سال ۲۰۲۵ مسافران را راهی مریخ خواهد کرد. همچنین کنگره آمریکا از ناسا خواسته است تا این ماموریت را تا سال ۲۰۳۳ به انجام برساند.

با این حال به نظر این سفر از نظر فناوری تا یک یا دو دهه دیگر امکان پذیر می باشد، این سوال وجود دارد که آیا واقعا انسان ها از نظر جسمی و روانی آمادگی لازم برای ترک زمین و زندگی در سیاره سرخ را دارند یا نه؟ طبق مقاله اخیرا منتشر شدۀ دانشمند لهستانی علوم شناختی کنراد شوجیک ( Konrad Szocik )، در پاسخ به سوال بالا باید بگوییم « نه ».
در باره سفر به مریخ و زندگی آنجا
با این حال به نظرمیرسد که این سفربه مریخ از نظر فناوری تا یک یا دو دهه دیگر امکان پذیر می باشد

شوجیک می گوید که هیچ میزان از شبیه ساز های یک ساله مریخی بر روی زمین و یا اقامت های بلند مدت در ایستگاه بین المللی فضایی(ISS) نمی توانند انسان های فضانورد را برای چالش هایی که زندگی در مریخ به همراه دارد، آماده کند. شوجیک گفت:« ما قادر به شبیه سازی شرایط مشابه فیزیکی و محیطی برای بازسازی محیط مریخ نیستیم. منظور من شاخصه هایی چون ریزگرانشی (Microgravitation) مریخی و یا قرار گیری در معرض تابش پرتو می باشد. در نتیجه نمیتوانیم اثرات زیستی و فیزیکی زندگی در مریخ بر بدن انسان را پیش بینی کنیم.»

در مقاله اخیر، شوجیک و همکارانش برخی از چالش های سیاسی، فرهنگی و شخصی که ساکنین آینده مریخ با آن رو به رو خواهند بود را مطرح کرده اند. خلاصه این بحث ها آن بود که این گروه فکر نمیکند که ما انسان ها بتوانیم در مریخ کاری از پیش ببریم؛ نه بدون اینکه تغییراتی در بدنمان به منظور وفق پیدا کردن با محیط مریخی ایجاد کنیم. شوجیک گفت:« به نظر من بدن و ذهن انسان با زندگی در محیط زمین سازگار است. در نتیجه، بعضی از چالش های به خصوص جسمی و روحی، طی سفر و سپس بر روی مریخ احتمالا برای زنده ماندن آنها بسیار سخت خواهد بود.»

در همین حال اسکات کِلی فضانورد ناسا و میخائیل کُرنیِنکو فضانورد روسی، یک سال را در ایستگاه فضایی بین المللی سپری کردند و این آزمون برای آنها خالی از آثار و دردهای ناشی از زندگی طولانی در فضا، نبود. اما مشقت و سختی آنها بسیار کمتر از چیزی خواهد بود که مسافران مریخ تجربه خواهند کرد. علاوه بر این، مسافران مریخ نمی دانند که چه زمانی می توانند به زمین باز گردند و یا شاید اصلا بازگشتی در کار نباشد. نویسنده توضیح می دهد :« با توجه به این حقیقت که بازگشت آنها به زمین با فناوری موجود به نظر غیر ممکن می باشد، به آن فضانوردان اول گفته می شود که پس از سفری تقریبا یک ساله، بایستی برای حداقل چندسال یا احتمالا تمام عمرشان در مریخ زندگی کنند. شاید این ساکنان اولیه بدانند که بلیت ماموریت آنها یک طرفه است.»

محققان اقرار کرده اند که القای حالتی مشابه کما می تواند سفر رسیدن به مریخ را قابل تحمل تر کند؛ اما هنگامی که به آنجا برسند با محیطی رو به رو خواهند شد که در آن پشتیبانی حیات مصنوعی یک ضرورت ثابت به شمار می رود. این موضوع تا زمانی که تکنولوژی زمینی سازی در آینده بتواند محیط خشک و منجمد مریخ را به محیطی قابل زندگی بدل کند وجود خواهد داشت.

تا زمانی که آن اتفاق رخ دهد، بهترین ایده بشریت برای زندگی در مریخ نوعی اصلاح ژنتیکی می باشد که به ما شانس جنگیدن برای بقا در سیاره ای را می دهد که هیچگاه در آن نبوده ایم. نویسنده توضیح داد:« ما معتقدیم که وجود انسان به صورت تکاملی با زندگی در محیط های کیهانی وفق پیدا نخواهد کرد. ما پیشنهاد می کنیم که بهترین راه حل برای این موضوع میتواند تسریع مصنوعی تکامل زیستی فضانوردان پیش از آغاز ماموریتشان در اعماق فضا باشد.»
اصلاح ژنتیکی انسان برای زندگی در مریخ
شوجیک گفت:« راه حل های دائمی چون اصلاح ژنتیکی و یا ایجاد تغییرات با جراحی» می­ تواند به مهاجران سیاره سرخ توانایی لازم برای زنده ماندن بدهد

در حالی که این گروه در مقاله­ شان جزئیات ِ بیشتری از اینکه این کار شامل چه چیزهایی خواهد بود فراهم نکرده اند، شوجیک گفت:« راه حل های دائمی چون اصلاح ژنتیکی و یا ایجاد تغییرات با جراحی» می­ تواند به مهاجران سیاره سرخ توانایی لازم برای زنده ماندن – به شیوه ای که انسان تغییر نیافته نمی تواند – بدهد. طبق گفته های دانشمند ارشد سابق ناسا در حوزه تحقیقات انسانی، دکتر شلهمر، درحالی که این ایده ها، ایده های جالبی می باشند و می تواند به بحث های بعدی در خصوص این که انسان ها چگونه می توانند با شرایط مریخ تطابق بیابند یاری برساند، هنگامی که صحبت از ژنتیک به میان می آید وارد میدان مینی می شویم که خود دارای مسائل بالقوه دیگر می باشد.

وی افزود:« در حال حاضر، مردم انتخاب فضانوردانی به منظور آمادگی ژنتیکی برای چیزهای چون مقاومت در برابر پرتوزایی را پیشنهاد کرده اند. واضح است که این ایده پر از اشکال است. برای نمونه، استخدام افراد بر اساس ژنتیک آنها غیرقانونی است. مورد دیگر آن است که دستکاری های این چنینی به طور معمول دارای عواقب غیر عمد می باشند و چی کسی مطمئن است که بعد از ایجاد چنین تغییراتی اوضاع بدتر نمی شود؟» واضح است که کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. در حالی که برخی از نظرات محققان مشخصا خارج محدوده ما قرار دارد. اگر قصد داریم سیاره ای در ۵۶ میلیون کیلومتری زمین را آباد کنیم، نیاز خواهیم داشت که خارج از چارچوب فکر کنیم.

شلهمر به نوبه خود مطمئن است که نوع مناسب تمرین ها و آموزش ها، مسافران انسان را برای آزمون بزرگشان – سفر به مریخ – آماده خواهد کرد و اگر تخمین ها درباره این که چه زمانی این سفر ها اتفاق می افتند صحیح باشند، لازم نیست که مدت زیادی برای دیدن اینکه او درست می گوید یا نه صبر کنیم. او گفت :« من فکر می کنم که ما می توانیم به فضانوردان ابزار جسمی، روانی و عملی را بدهیم. به طوری که آنها – هم به طور فردی و هم به عنوان یک تیم – انعطاف لازم برای مواجه شدن با ناشناخته ها را داشته باشند. چه نوع فردی در چنین محیطی موفق می شود و ترقی می یابد؟ چه نوع از ماموریت های ساختاری به این فرد کمک می کند؟ این موضوع نیازمند این است که همواره مورد آزمایش قرار بگیرد.»

منبع: persianpersia.com