کشف سیاره‌ فراخورشیدی Ross 128 b با امکان حیات

کشف سیاره‌ فراخورشیدی Ross 128 b با امکان حیات

محققان بر این باورند که سیاره فراخورشیدی “راس ۱۲۸ بی” (Ross 128 b) شرایطی دارد که بنابر آنها می‌تواند مکان نسبتا مناسبی برای حیات باشد.

“راس ۱۲۸ بی”، یک سیاره فراخورشیدی هم اندازه زمین است و نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به خورشید نیز محسوب می‌شود. این سیاره فراخورشیدی به دور یک ستاره کوچک کوتوله سرخ می‌چرخد.

“دیگو سوتو” (Diogo Souto) از “رصدخانه ملی” بزریل و همکارانش دریافته‌اند که این سیاره فراخورشیدی نیز همانند زمین به احتمال زیاد سنگی و دمای آن معتدل است و به طور بالقوه ممکن است آب نیز روی سطح آن وجود داشته باشد.

به همین منظور محققان در این مطالعه به بررسی ترکیب شیمیایی ستاره میزبان این سیاره فراخورشیدی پرداختند.

آنها دریافتند در ابتدا ستارگان توسط قرص‌های پیش ستاره‌ای احاطه شده بودند و بعد از مدتی به سیارات تبدیل شده‌اند. ترکیب این ستاره بر عناصر قرص پیش ستاره‌ای تاثیر می‌گذارد و بنابراین بر ساختار و ترکیب اصلی این سیاره نیز تاثیر می‌گذارد.

محققان توانستند مشخص کنند که این ستاره دارای آهن، منیزیم، اکسیژن، آلومینیوم، کلسیم، کربن، پتاسیم و تیتانیوم فراوان است.

محققان همچنین توانستند با استفاده از سطوح آهن و منیزیم این سیاره، نسبت جرمی لایه‌های هسته و گوشته “راس ۱۲۸ بی” را تخمین بزنند.

محققان گفتند سیاراتی که دارای شعاعی ۱٫۷ برابر بزرگ‌تر از شعاع زمین هستند، تمایل دارند تا یک پوشش گازی داشته باشند، که شانس آنها را برای حیات محدود می‌کند درحالیکه سیارات با شعاع کوچک‌تر همانند راس ۱۲۸ بی تمایل دارند سطوح سنگی داشته باشند.

مدل سازی شعاع جرم راس ۱۲۸ بی نشان می‌دهد که این سیاره زیر منحنی ترکیب سنگ خالص قرار گرفته است و این به آن معناست که در ترکیب آن مخلوطی از سنگ و آهن با مقدار نسبی از آهن و منیزیم نیز وجود دارد.

محققان دریافتند که درجه حرارت در نزدیکی سطح ستاره میزبان این سیاره حدود ۳۰۰۰ درجه سانتیگراد است.

همچنین محققان توانستند میزان انرژی که راس ۱۲۸ بی دریافت می‌کند را  با استفاده از شعاع این سیاره فراخورشیدی و فاصله مداری ستاره‌اش محاسبه کنند.

سوتو در انتها افزود: این مطالعه نشان داد که راس ۱۲۸ بی نزدیک‌ترین سیاره در همسایگی زمین است که می‌تواند قابل سکونت باشد.

این مطالعه در مجله ” Astrophysical Journal Letters ” منتشر شد.

کره زمین

سیاره هایی که ساکنان آنان میتوانند در باره موجودیت کره زمین با خبر باشند

در مقاله‌ای منتشره در مجله MNRAS گفته می‌شود که ساکنان احتمالی نه سیاره که دانشمندان آلمانی و بریتانیایی لیست آن‌ها را تسکیل دادند می‌توانند از کره زمین و زندگی موجودات هوشمند در آن با خبر باشند.

پروفسر «روبرت وِلز» از دانشگاه کویینز انگلیس می گوید: هر چقدر سیاره بزرگ‌تر باشد به همان اندازه نور ستاره ای را که به دور آن می‌گردد کمتر می کند. از نظر دیگر، فاصله سیاره از خورشید به قابلیت دید آن تأثیر می گذارد. به این خاطر فرازمینیان، سیاره ما را در موارد بیشتر از سیاره های غولپیکر مشاهده خواهند کرد.
حساب‌ها نشان دادند که امکان مشاهده زمین یا کره‌های دیگر منظومه شمسی از فضای خارج از سیستم خورشیدی معادل ۲٫۵ درصد و شانس کشف سه سیاره در یک زمان بسیار ناچیز است و از ۰٫۰۲۷ درصد تجاوز نمی کند.
از این رو تنها ساکنان برخی سیاره های فراخورشیدی امکان دارند زمین را تماشا و مطالعه کنند. البته اگر آن‌ها ابزاری مانند دوربین «کپلر» یا «هابل» داشته باشند. رویهمرفته تعداد چنین سیارات فقط ۶۵ تا است و اکثر آن‌ها می‌توانند فقط به تماشای مریخ دسترسی پیدا کنند و فقط نه سیاره می‌توانند شانس مشاهده زمین را داشته باشند.

منبع: sputnik

چند سیاره را می‌توان به‌دور یک ستاره گنجاند؟

شان ریموند Sean Raymond، اخترفیزیکدان آمریکایی، طرح جدید خود را از منظومه شمسی مهندسی‌شده (منظومه شمسی طراحی شده و مصنوعی) منتشر کرده است. وی پیش‌تر چنین طرحی را در سال ۱۳۹۳/۲۰۱۴ ارائه داده بود که می‌توانست ۶۰ سیاره مانند زمین را در خود جای دهد.

اکنون ریموند مدلی طراحی کرده است که بیشترین تعداد سیاره‌هایی را که می‌توان در منطقه قابل سکونت یک ستاره (جایی که دما برای ماندن آب به حالت مایع مناسب است) گنجاند، نشان می‌دهد و این تعداد برابر ۴۱۶ سیاره است.

ریموند در وبلاگش توضیح داده است که این سیارات باید به چه صورت قرار بگیرند تا جاذبه‌شان سبب برهم خوردن کل سیستم نشود. این مسئله در تعداد مدارهای هم‌مرکزی که می‌توان اطراف یک ستاره قرار داد بدون آن‌که سیستم ناپایدار شود، محدودیت ایجاد می‌کند.

ریموند متوجه شد، به لحاظ نظری، ستاره‌ای مانند خورشید می‌تواند ۴۲ سیاره را فقط در یک مدار نگه دارد. در اطراف خورشید ما، می‌توان ۶ حلقه ۴۲ سیاره‌ای در منطقه قابل سکونت گنجاند، که در مجموع برابر است با ۲۵۲ سیاره.

با این وجود، اگر هرکدام از این سیاره‌ها را نصف جرم زمین درنظر بگیریم، می‌توان ۵۲ سیاره در ۸ حلقه به‌دور خورشید مفروض شد، که ما را به عدد شگرف ۴۱۶ سیاره می‌رساند. این همان چیزی است که ریموند آن را «حد نهایی منظومه شمسی مهندسی‌شده» می‌نامد.

هیچ راهی وجود ندارد که این منظومه به‌صورت طبیعی شکل بگیرد، اما ریموند به‌شوخی گفته است که تمدنی فوق هوشمند و پیشرفته می‌تواند آن را پدید آورد البته اگر توانایی ساخت سیاره را داشته باشد.

می‌توان از این هم فراتر رفت و سیارات را در مدارهای دیگری خارج از منطقه قابل سکونت نیز قرار داد، با این فرض که تمدن‌های پیشرفته فرازمینی قادرند این مناطق را قابل سکونت کنند. منظومه عجیب ریموند، می‌تواند تا ۱۰۷۶۹ سیاره را درخود داشته باشد، با درنظر گرفتن سیاره‌ها در ابعاد ماه، این عدد به ۶۵۰۰۰ سیاره به‌دور یک ستاره می‌رسد.

آیا هیچ یک از این‌ها امکان پذیر است؟ در واقع خیر. اما تصور شکل احتمالی یک منظومه مصنوعی بسیار می‌تواند جالب باشد. کسی چه می‌داند، شاید در جایی موجوداتی فرازمینی درحال چیدن چنین سیستمی کنار هم باشند.

 مترجم: آیدا رضایی

منبع: مجله نجوم