پرتاب "پارکر" به سمت تاج خورشید

پرتاب “پارکر” به سمت تاج خورشید

ناسا کمتر از یک هفته دیگر مأموریت علمی بعدی خود، یعنی فضاپیمای کاوشگر خورشیدی “پارکر”(ParkerSolar Probe) را به فضا پرتاب خواهد کرد که در نهایت به نزدیکترین فاصله بشر به خورشید خواهد رسید.

اگر همه چیز بر اساس برنامه‌ریزی پیش رود، این کاوشگر در صبح روز ۱۱ اوت از ایستگاه پرتاب نیروی هوایی کیپ کاناورال در فلوریدا، سوار بر یک موشک سنگین “دلتا IV” اتحادیه پرتاب‌های آمریکا پرتاب خواهد شد.

پنجره پرتابی ۴۵ دقیقه‌ای این کاوشگر از ساعت ۱۲:۱۵ بعدازظهر به وقت تهران باز می‌شود. شما می‌توانید این پرتاب را به صورت زنده در سایت Space.com تماشا کنید.

برای رسیدن به خورشید، پارکر نیاز دارد به سرعت از زمین جدا شود. از این رو، از موشک قدرتمند “دلتا” که پس از موشک “فالکون هوی” شرکت اسپیس‌ایکس، دومین موشک قدرتمند دنیا است، استفاده می‌شود.

هنگامی که این فضاپیما زمین را ترک کند، در یک مانور به منظور کمک گرفتن از جاذبه سیاره زهره(ونوس)، به دور آن خواهد چرخید که موجب کاهش سرعت پارکر و کنترل دقیق آن برای رسیدن به خورشید می‌شود.

کمک گرفتن از گرانش زهره برای تاریخ ۲ اکتبر برنامه‌ریزی شده است و کاوشگر را در مسیری قرار می‌دهد تا در ۵ نوامبر به اولین نقطه نزدیک به خورشید برسد.

این ماموریت ۲۴ بار مدار را طی می‌کند که طی ۷ سال انجام می‌شود و به تدریج فضاپیما به خورشید نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود.

مقامات ناسا می‌گویند: در نهایت در نزدیکترین نقطه ممکن در سال ۲۰۲۵، کاوشگر خورشیدی پارکر به شش میلیون کیلومتری سطح خورشید خواهد رسید که به حدی نزدیک است که در واقع در اتمسفر فوق‌العاده داغ خورشید به نام تاج خورشیدی(کرونا corona) پرواز خواهد کرد.

این فضاپیما به لطف تلاش چندین ساله مهندسان برای طراحی یک سپر حرارتی قدرتمند، طی سال‌های ماموریت خود در گرمای فوق‌العاده زیاد اتمسفر خورشید زنده می‌ماند.

این سپر نه تنها وزن زیادی به فضاپیما اضافه نمی‌کند، بلکه ابزار تعبیه شده روی فضاپیما را در محدوده دمای ۳۰ درجه سانتی‌گراد نگه می‌دارد.

همینطور که پارکر در حال گردش در مدار خود است، این ابزارها برای حل ۳ راز علمی اصلی درباره خورشید به کار گرفته می‌شوند؛

چرا جو خورشید داغ‌تر از سطح خورشید می‌شود؟

شراره‌های خورشیدی حاوی ذرات باردار که در فضا منتشر می‌شوند، چگونه متولد می‌شوند؟

چه چیزی موجب انفجارهای غول‌پیکری می‌شود که دانشمندان آن را “خروج جرم از تاج خورشیدی” می‌نامند؟

پاسخ این سوالات برای درک دانشمندان از چگونگی کارکرد ستاره‌های دیگر، بسیار مهم است.

پارکر همچنین باید دانشمندان را در درک و پیش‌بینی خطرات زندگی در نزدیکی یک ستاره کمک کند.

فعالیت خورشیدی می‌تواند ارتباطات ماهواره‌های ناوبری اطراف زمین را مختل کند و حتی شبکه‌های برق را در سطح سیاره از کار بیاندازد.

تاریخ پرتاب ۱۱ اوت بالاخره پس از چندین تاخیر، از جمله یکی به علت تست نرم‌افزاری و دیگری به دلیل وجود یک قطعه کوچک فوم در نوک موشک، تعیین شده است.

پنجره اصلی پرتاب این فضاپیما از ۳۱ ژوئیه باز شده است و قرار بود در ۱۹ اوت بسته شود، اما ناسا آن را تا ۲۳ اوت به تعویق انداخت.

شکار قمرهای زحل توسط فضاپیمای کاسینی

ناسا تصویری از زحل منتشر کرد که توسط فضاپیمای “کاسینی”(Cassini) گرفته شده است. “کاسینی” از کاوشگرهای ناسا است که در سال ۲۰۱۷ میلادی بازنشسته شد.

در این تصویر ۵ قمر سیاره زحل مشاهده می‌شود.

در این تصویر کاملا رنگی قمر “جانوس”(Janus) در قسمت چپ تصویر مشاهده می‌شود. این قمر در سال ۱۹۶۶ میلادی کشف شد. فاصله این قمر تا زحل ۱۷۹ کیلومتر است.

“پاندورا”( Pandora) که قمر داخلی زحل است، در سال ۱۹۸۵ میلادی کشف شد و در فاصله ۸۱ کیلومتری از زحل است و در حلقه ” F” زحل قرار دارد.

” انسلادوس”( Enceladus) که ششمین قمر بزرگ زحل است، در سال ۱۷۸۹ میلادی کشف شد و در مرکز تصویر قرار دارد. فاصله این قمر تا زحل ۵۰۴ کیلومتر است.

قمر “رئا”( Rhea) که دومین قمر بزرگ زحل است، در سمت راست تصویر مشاهده می‌شود. این قمر نهمین ماه بزرگ “منظومه شمسی” است و در سال۱۶۷۲ میلادی کشف شد. فاصله این قمر تا زحل نیز هزار و ۵۲۸ کیلومتر است.

قمر پنجم هم که در سمت چپ قمر “رئا” است،”میماس”( Mimas) نام دارد و در فاصله ۳۹۶ کیلومتری از زحل قرار دارد. این قمر کوچکترین جرم شناخته شده در “منظومه شمسی” است.

“میماس” به طور عمده از یخ و آب به همراه مقادیر پراکنده‌ای سنگ تشکیل شده است و به همین دلیل با عنوان یک گلوله برفی بزرگ کثیف شناخته می‌شود.

این تصویر شگفت انگیز از زحل نشان می‌دهد، با وجود اینکه فضاپیمای “کاسینی” دیگر فعالیت ندارد، ولی تصاویری که به ثبت رسانده است، ما را در اکتشافات شگفت انگیز از این سیاره کمک می‌کند.

لبه فضا 20 کیلومتر نزدیک زمین شد

لبه فضا ۲۰ کیلومتر نزدیک زمین شد

اخترفیزیکدان دانشگاه هاروارد می‌گوید که مدل‌سازی ریاضی نشان داده است که فضا تنها کمی بیش از ۸۰ کیلومتر بالاتر از سطح زمین است.

جو زمین و فضای بیرونی از کجا آغاز می‌شوند؟ یک مقاله جدید می‌گوید فضا تنها در فاصله ۸۰ کیلومتری از سطح زمین قرار دارد.

“جاناتان مکداول” اخترفیزیکدان مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان استدلال می‌کند که دانشمندان ممکن است مرز فضای بیرونی را اشتباه گرفته باشند.

وی در یک مطالعه جدید که برای انتشار در مجله Acta Astronautica برنامه‌ریزی شده است، می‌گوید که فضای بیرونی در ارتفاع ۸۰ کیلومتری از سطح زمین و به طور کلی حدود ۲۰ کیلومتر کمتر از خط کارمن(Karmán) قرار دارد.

خط کارمن از تئوری رایج در دهه ۱۹۶۰ میلادی می‌آید که فرض را بر این گذاشته بود که فضای بیرونی، ۱۰۰ کیلومتر بالاتر از سطح زمین است.

خط کارمن چیست؟

خط کارمن(Karman line) خطی فرضی در آسمان در ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری (۶۲ مایلی) از سطح دریاهای آزاد زمین است.

این خط از دیدگاه هوانوردی، نشان دهنده مرز میان اتمسفر زمین و فضای بیرونی آن است.

این تعریف توسط فدراسیون بین‌المللی هوانوردی (FAI)پذیرفته شده و این فدراسیون عهده‌دار تنظیم استانداردها و نگهداری و ثبت رکوردهای بین‌المللی برای مکانیک پرواز و امور هوانوردی است.

این خط به نشانه قدردانی از “تئودوره فون کارمن”، مهندس و فیزیکدان مجارستانی-آمریکایی که قبل از هر چیز، هوانورد و فضانوردی فعال نیز بود، «خط کارمن» نامیده می‌شود.

کارمن برای نخستین بار از راه محاسبه به این نتیجه رسیده بود که در حدود چنین ارتفاعی جو زمین برای پرواز و هوانوردی، بیش از حد نازک می‌شود.

یک وسیله نقلیه هوایی در این ارتفاع ناچار است که سریع‌تر از سرعت مداری پرواز کند تا بتواند به اندازه کافی نیروی “برا” یا (برداشت آیرودینامیکی) و (صرف نظر از نیروی گریز از مرکز) برای نگهداری خود تولید کند.

افزایش ناگهانی دما و تعامل با تابش پرتوهای خورشیدی درست در زیر این خط قرار دارد که خود خط را در درون ترموسفر قرار می‌دهد.

فضای بیرونی

فضای بیرونی که در اصطلاح عامیانه به آن فضا می‌گویند، به منطقه‌ای نسبتا خلا در گیتی گفته می‌شود که خارج از جو می‌باشد.

عبارت فضای بیرونی، برای جدا کردن آن از فضای هوایی و منطقه خاکی، بر روی آن گذاشته شده است.

هیچ مرز مشخصی میان جو زمین و فضا وجود ندارد، ولی هرچه از فضا به اتمسفر زمین نزدیکتر شویم، چگالی کمتر می‌شود. یعنی چگالی فضاهای دور از اتمسفر بیشتر است.

در نهایت “مکداول” می‌گوید که دیدگاه سنتی در مورد لبه فضا، براساس دهه‌ها اطلاعات نادرست در مورد اشیای در حال چرخش زمین است.

وی از ۱۳ سالگی اطلاعاتی را در مورد هر موشکی که به فضا پرتاب شده بود به عنوان سرگرمی جمع می‌کرد که اغلب وی را کنجکاو می‌کرد که ببیند کدام موشک‌ها واقعا به فضا (فضای بیرونی) رفته‌اند و کدامشان در جو زمین باقی مانده‌اند.

“مکداول” در مطالعه‌اش، مدل‌ها و الگوهای مداری ۴۳ هزار ماهواره را براساس اطلاعاتی که از فرماندهی دفاع هوایی آمریکا در آمریکای شمالی گرفته بود، مورد بررسی قرار داد.

اکثریت قریب به اتفاق ماهواره‌ها در مدارهای بالایی خط کارمن واقع شده‌اند که به این معنی است که آنها در فضای بیرونی هستند.

با این حال، ۵۰ ماهواره که پس از اتمام مأموریت‌های خود، چندین چرخش حول زمین و در ارتفاع بسیار پایین‌تر از محدوده ۱۰۰ کیلومتری انجام داده بودند، توجه مکداول را جلب کرد.

به عنوان مثال، ماهواره شوروی Electron-4، پیش از ورود به جو زمین، خود را تا ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بالا برد و سپس خود را منفجر کرد.

مکداول به دنبال توسعه یک مدل ریاضی رفت که نقطه‌ای را که هر ماهواره از مدار خود بیرون آمده بود و در هنگام ورود به جو سوخته بود، شناسایی می‌کرد.

این مدل به دقت نشان داد که فضای بیرونی از آنچه تاکنون تصور می‌شد، به سطح زمین نزدیکتر است.

یافته‌های جدید با دانش موجود در مورد جو، سازگار است. چرا که مزوپاز که سردترین لایه جو است در ارتفاع ۸۴ تا ۱۰۰ کیلومتری بالاتر از سطح زمین قرار دارد.

در این لایه از جو، دما به شدت کاهش می‌یابد و ذرات باردار بیشتری آزادانه در حرکت هستند. به عبارت دیگر، به نظر می رسد مزوپاز نسبت به لایه‌های پایین‌تر از خود، بیشترین شباهت را به فضا دارد.

همچنین شهاب‌سنگ‌ها در فاصله ۷۰ تا ۱۰۰ کیلومتری در برخورد به جو زمین متلاشی می‌شوند. زیرا هوا در جو، فشرده است و شهاب‌سنگ را به سرعت تا ۳۰۰۰ درجه فارنهایت(۱۶۴۸ درجه سانتی‌گراد) داغ می‌کند.

منبع:ایسنا

امکان حیات در ماه در 2 دوره زمانی

امکان حیات در ماه در ۲ دوره زمانی

دانشمندان اختر زیست شناس “دانشگاه واشنگتن” و “دانشگاه لندن” کشف کرده‌اند که طی چهار میلیارد سال گذشته و دو دوره زمانی پس از تشکیل کره ماه، در آن امکان حیات ارگانیسم‌های ساده وجود داشته است.

یکی از این دوره‌ها زمان پس از تشکیل ماه و دیگری در زمان فعالیت‌های آتشفشانی حدود ۳٫۵ میلیارد سال پیش، رخ داده است.

تقریبا یافتن شرایط لازم برای حمایت از ساده‌ترین شکل حیات در گستره فضا غیرممکن است اما با این وجود انسان‌ها توانسته‌اند یک سیاره خارج از کهکشان راه شیری را که میزبان حیات است، کشف کنند.

دانشمندان دریافته‌اند که شرایط برای حیات ارگانیسم‌های ساده در دو دوره زمانی بر روی سطح ماه وجود داشته است.

دانشمندان بر این باورند که طی این دوره‌ها، جمع شدن گازهای ناشی از فعالیت‌های آتشفشانی سبب به وجود آمدن گودال‌هایی از آب در سطح ماه شده است و علاوه بر آن اتمسفر ماه نیز قادر به حفظ آب برای میلیون‌ها سال بوده است.

پروفسور “دیرک شولز ماکوچ” (Dirk Schulze-Makuch) از دانشگاه واشنگتن گفت: اگر میلیاردها سال گذشته برای مدت زمانی در ماه، آب و اتمسفر وجود داشته است، پس نتیجه می‌گیریم برای مدتی کوتاه حیات در ماه وجود داشته است.

این مطالعه در مجله” Astrobiology ” منتشر شد.

منبع:ایسنا

اطلاعات ماهواره ای ناسا به کسب و کارها

اطلاعات ماهواره ای ناسا به کسب و کارها

ناسا چندی است که اطلاعات خام ماهواره‌ای خود را به طور گسترده در دسترس گذاشته است. با این حال، در حال حاضر تصمیم به کمک به کسب و کارهای بخش خصوصی از طریق این اطلاعات گرفته است.

ناسا یک ابزار سنجش در اختیار گذاشته است که استفاده از اطلاعات ماهواره‌ها را برای اهداف تجاری، از جمله استفاده در کسب و کارها و همچنین حفاظت و پژوهش تسهیل می‌کند.

این کار، اطلاعات ماهواره‌ای را که در دهها وب‌سایت پراکنده شده است، هماهنگ و کمک می‌کند که پایگاه داده یکپارچه‌ای را فراهم کند. بدین ترتیب که شما مجبور نخواهید بود برای مطالعات اتمسفر به یک وبسایت بروید و برای مطالعه در مورد جنگل‌ها به یک وبسایت دیگر بروید.

نگرانی ناسا این است که استفاده‌های صرفا علمی از این داده‌ها با سیستم جدید کاهش یابد.

ناسا می‌گوید پیش از این مقدار بسیار زیادی از داده (در حد چندین پتابایت) ارائه می‌شد، اما هیچ انباری وجود نداشت که بتوان همه چیزهای مورد نیاز را پیدا کرد.

حال، این ابزار می‌تواند استفاده بیشتر از این داده‌ها را برای همه اهداف فراهم کند.

پنج روز مانده تا طولانی‌ترین ماه گرفتگی قرن

پنج روز مانده تا طولانی‌ترین ماه گرفتگی قرن

این ماه گرفتگی به دلیل طولانی بودنش قابل توجه نیست بلکه نکته قابل توجه این ماه گرفتگی گستردگی آن است زیرا افراد سراسر جهان قادر به مشاهده این پدیده خواهند بود.

این ماه گرفتگی کامل از ساعت ۱۵:۳۰ به وقت منطقه زمانی شرقی(۱۲ شب به وقت تهران) و تا ساعت ۱۷:۱۳ به وقت منطقه زمانی شرقی(۱:۴۳ بامداد به وقت تهران) رخ خواهد داد . اوج این ماه گرفتگی موسوم به “ماه سرخ”(blood moon)در ساعت ۱۶:۲۱ منطقه زمانی شرقی(۵۱ دقیقه بامداد به وقت تهران) زمانیکه قمر زمین به رنگ قرمز یا قهوه‌ای پر زرق و برق نمایش داده می‌شود، اتفاق خواهد افتاد.

آمریکای شمالی تنها قاره‌ای است که قادر به مشاهده این خسوف نیست. ناسا یک نمودار کامل از مکان‌هایی که ماه گرفتگی در آنجا قابل مشاهده است، ارائه کرده است. در این نمودار مکان‌هایی که با رنگ روشن‌تر نمایش داده شده‌اند، بیشتر قادر به رویت خواهند بود.

نکته قابل توجه این خسوف این است که در همان روز افراد قادر به مشاهده مریخ نیز خواهند بود زیرا مریخ در این شب به مقابله با خورشید می‌رسد و درخشش آن در آسمان نیز چند برابر خواهد شد.

این ماه گرفتگی از جمعه ۲۷ ژوئیه تا شنبه ۲۸ ژوئیه به طول خواهد انجامید. در روز شنبه در ساعت ۱۲:۳۰ صبح، خسوف به پایان می‌رسد و ماه به حالت طبیعی خود باز خواهد گشت.

سواحل آسیای مرکزی و شرق آفریقا، از جمله هند، پاکستان، آفریقای جنوبی و ماداگاسکار بهترین مناطق جهان برای مشاهده شروع تا پایان این خسوف هستند.

کشورهای دیگر مانند بریتانیا نیز تنها در زمان طلوع ماه روز جمعه و یا طلوع خورشید در صبح روز شنبه قادر به رویت خواهند بود.

خبر خوب دیگر این است که بر خلاف خورشید گرفتگی، این ماه گرفتگی را می‌توان بدون استفاده از هرگونه تجهیزات خاصی مشاهده کرد.

منیع:ایسنا

پرتاب فضایی انگلیس

اولین پرتاب فضایی انگلیس تا سال ۲۰۲۱

شرکت “ویرجین اوربیت”( Virgin Orbit) قصد دارد که موشک “لانچر وان”( LauncherOne) را از فرودگاه “کورنوال” انگلیس، به مدار زمین ارسال کند.

این برای اولین بار است که انگلیس، یک پرتاب فضایی به مدار زمین را پشتیبانی می‌کند.

این شرکت امیدوار است که پرتاب راکت “لانچر وان” تا سال ۲۰۲۱ اتفاق بیفتد.

“ویرجین اوربیت” قصد دارد برای پرتاب این موشک از یک سیستم پرتاب موسوم به “کازمیک گرل”( Cosmic Girl) که تلفیقی از یک بویینگ ۷۴۷ و سکوی پرتاب ۴۰۰ است استفاده کند. به جای پرتاب موشک به روش سنتی، کازمیک گرل به ارتفاع یک هواپیما در حالت کروز فرستاده خواهد شد و موشک که زیر بال چپ هواپیما تعبیه شده از آن ارتفاع راهی مدار زمین می‌شود. این به معنی اینست که ویرجین اربیت نیازی به ساخت یک سکوی پرتاب سنتی ندارد و این امر انعطاف بیشتری را در زمینه پرتاب نسبت به شرکتهای فضایی دیگر خواهد داشت.

“کروز” حالتی از پرواز هواپیما است که در آن هواپیما در مسیر هوایی اصلی، یا میان نقاط از پیش تعیین‌شده مسیر با سرعت و ارتفاع مناسب قرار می‌گیرد.

منبع:ایسنا

کشف سیاره‌ فراخورشیدی Ross 128 b با امکان حیات

کشف سیاره‌ فراخورشیدی Ross 128 b با امکان حیات

محققان بر این باورند که سیاره فراخورشیدی “راس ۱۲۸ بی” (Ross 128 b) شرایطی دارد که بنابر آنها می‌تواند مکان نسبتا مناسبی برای حیات باشد.

“راس ۱۲۸ بی”، یک سیاره فراخورشیدی هم اندازه زمین است و نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به خورشید نیز محسوب می‌شود. این سیاره فراخورشیدی به دور یک ستاره کوچک کوتوله سرخ می‌چرخد.

“دیگو سوتو” (Diogo Souto) از “رصدخانه ملی” بزریل و همکارانش دریافته‌اند که این سیاره فراخورشیدی نیز همانند زمین به احتمال زیاد سنگی و دمای آن معتدل است و به طور بالقوه ممکن است آب نیز روی سطح آن وجود داشته باشد.

به همین منظور محققان در این مطالعه به بررسی ترکیب شیمیایی ستاره میزبان این سیاره فراخورشیدی پرداختند.

آنها دریافتند در ابتدا ستارگان توسط قرص‌های پیش ستاره‌ای احاطه شده بودند و بعد از مدتی به سیارات تبدیل شده‌اند. ترکیب این ستاره بر عناصر قرص پیش ستاره‌ای تاثیر می‌گذارد و بنابراین بر ساختار و ترکیب اصلی این سیاره نیز تاثیر می‌گذارد.

محققان توانستند مشخص کنند که این ستاره دارای آهن، منیزیم، اکسیژن، آلومینیوم، کلسیم، کربن، پتاسیم و تیتانیوم فراوان است.

محققان همچنین توانستند با استفاده از سطوح آهن و منیزیم این سیاره، نسبت جرمی لایه‌های هسته و گوشته “راس ۱۲۸ بی” را تخمین بزنند.

محققان گفتند سیاراتی که دارای شعاعی ۱٫۷ برابر بزرگ‌تر از شعاع زمین هستند، تمایل دارند تا یک پوشش گازی داشته باشند، که شانس آنها را برای حیات محدود می‌کند درحالیکه سیارات با شعاع کوچک‌تر همانند راس ۱۲۸ بی تمایل دارند سطوح سنگی داشته باشند.

مدل سازی شعاع جرم راس ۱۲۸ بی نشان می‌دهد که این سیاره زیر منحنی ترکیب سنگ خالص قرار گرفته است و این به آن معناست که در ترکیب آن مخلوطی از سنگ و آهن با مقدار نسبی از آهن و منیزیم نیز وجود دارد.

محققان دریافتند که درجه حرارت در نزدیکی سطح ستاره میزبان این سیاره حدود ۳۰۰۰ درجه سانتیگراد است.

همچنین محققان توانستند میزان انرژی که راس ۱۲۸ بی دریافت می‌کند را  با استفاده از شعاع این سیاره فراخورشیدی و فاصله مداری ستاره‌اش محاسبه کنند.

سوتو در انتها افزود: این مطالعه نشان داد که راس ۱۲۸ بی نزدیک‌ترین سیاره در همسایگی زمین است که می‌تواند قابل سکونت باشد.

این مطالعه در مجله ” Astrophysical Journal Letters ” منتشر شد.

زمان پرتاب ماهواره های "گالیلئو"

زمان پرتاب ماهواره های “گالیلئو”

ماهواره‌های “گالیلئو” (Galileo)  که توسط “اتحادیه اروپا” و “آژانس فضایی اروپا” ساخته شده‌اند، اکنون بر روی راکت اروپایی “آریان ۵” (Ariane ۵) قرار داده شده‌اند و قرار است آنها را در روز چهارشنبه ۲۵ ژوئیه (سوم مرداد) از پایگاه فضایی اروپا درکورو در ناحیه گویان فرانسه پرتاب کنند.

گالیلئو سامانه ماهواره ای ناوبری جهانی است که توسط “اتحادیه اروپا” و “آژانس فضایی اروپا” ساخته شده‌ است. این پروژه پنج میلیارد یورویی به نام ستاره شناس مشهور ایتالیایی “گالیلئو گالیله” نامگذاری شده است.

یکی از اهداف گالیلئو، فراهم آوردن و ارائه یک سیستم جایگزین مکان یابی بومی با دقت بالا است که توسط آن کشورهای اروپایی می‌توانند با این خودکفایی کامل، از سیستم  های ناوبری دیگر کشورها بی‌نیاز شده و به آن تکیه کنند.

منبع: ایسنا

تپه های عنکبوتی شکل مریخ

تپه های عنکبوتی شکل مریخ

ناسا تصویر قطب جنوب سیاره “مریخ” را به عنوان عکس روز خود منتشر کرد که در آن، انباشته “یخ کربن” به ثبت رسیده است که در ناحیه‌ای در مریخ در فصل زمستان به وجود آمده است. این تپه‌های یخ شبیه عنکبوت‌هایی در سطح مریخ دیده می‌شوند.

این انباشته‌های یخی قطعا عنکبوت نیستند و دانشمندان این ویژگی را “زمین عنکبوتی شکل” نامیده‌اند.

این تپه‌ها زمانی شکل می‌گیرند که دی اکسید کربن‌های یخی زیرین سطح مریخ حرارت می‌یابند و به سطح سیاره آمده و آزاد می‌شوند.

ناسا گفت که این فرآیند به علت تغییرات فصلی است و در زمین اتفاق نمی‌افتد.

اما مانند “یخ خشک” که در زمین وجود دارد،”دی اکسید کربن یخی” در مریخ نیز با گرفتن حرارت تصعید می‌شود و از حالت جامد به گاز تبدیل می‌شود و در سطح سیاره سرخ انباشته می‌گردد.

این تصویر توسط “مدارگرد شناسایی مریخ”(MRO) گرفته شده است.

این فضاپیمای چند منظوره ناسا که ۷۲۰ میلیون دلار قیمت دارد، در سال ۲۰۰۵ میلادی به مریخ ارسال شد.

این فضاپیما برای شناسایی و اکتشاف مریخ از روی مدار طراحی شده‌ است.

منبع: ایسنا